sinds gisteren weet ik niet meer
zoals zo vaak
of ik nou gelachen heb toen
de dove man een zoete baby
wiegde terwijl de vogel zingend
floot en de lucht bellen blies
toen de dag begon te leven en
het brood door de straat geurde
wat was het zacht
wat was het lief
maar of ik lachte weet ik niet
want soms
kijk ik onwetend versteend
naar een starend beeld
en is het moment al weg
voor het zich in mijn hoofd
genesteld heeft: het ene oog
in, het andere weer uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten