21/07/2009 - Veracruz

De blinkende tegeltjes weerkaatsten rinkelend bestek. Obers schoten heen en weer tussen de tafels en droegen dienbladen als was het niets. Alle stoelen waren bezet. Zakenpartners dronken café macchiato, een schoenpoetser liet hun lakschoenen weer stralen. In de hoek voltrok zich een familiediner. Kinderen stalen eten van elkaars bord, vader haalde zijn sterkste verhalen boven en opa keek vanaf het hoofd van de tafel vredig en trots naar zijn kroost. Dan had je nog de stellen die elkaar niet veel meer te zeggen hadden en van hun jus d'orange (met wodka?) nipten. En de vriendinnen van in de 30 die even van thuis konden vluchten om elkaar de laatste roddels in 't oor te fluisteren. Het was een grote wereld in het klein. Wij waren de toeristen, die "stiekem" iedereen bekeken en een veilige sandwich bestelden in plaats van bonen. Het waren goede sandwiches en we dronken snel het gratis mineraalwater op vóór het ijsklontje smolt. Ik was het meisje dat de grote wereld wilde vangen. Ik wilde de grote wereld in het klein maken.
Ik wil schrijven.


(Doe dat dan.)

03/07/2009 - Basílica de Guadaloupe

Een vrouw knijpt in de hand van de vrouw die naast haar loopt. In haar linkerarm klemt een Mariabeeld. Ze bijt op haar lip en knippert tegen de tranen. Af en toe zakt ze in en klampt ze zich vast aan de Heilige Maagd. (De vrouw naast haar wacht geduldig.) Ze kust Haar, haalt diep adem en grijpt de hand naast haar. Op haar knieën is ze op weg naar de afbeelding van de Virgen de Guadaloupe. Ze is er bijna.

29/06/2009 - NYC

New York is zo’n stad waar je altijd al eens heen hebt willen gaan, waarvan je zoveel kent en het dan zo onwerkelijk vertrouwd is als je haar ineens in het echt ziet. Het lijkt veel op Hong Kong (ik vergelijk de twee graag), maar er hangt een andere sfeer. Alles iets ‘iets minder’. Iets minder druk, iets minder vol, iets minder neon, iets minder gehaast… Maar toch is het, vergeleken bij ons, juist wél dat alles. De stad overkoepelt je, letterlijk, omarmt je. Alles trilt, hangt, beweegt in de avenues, tussen de gebouwen in. Het beweegt naar voren of naar achteren, anders niet. Behalve op splitsingen. Dan drijft de beweging ook opzij: links, rechts. Maar nooit anders dan dit stramien, behalve misschien in het park midden in de stad. De enige plek waar alles alle kanten op glijdt, vlotjes, zonder obstakels en in iedere richting die het wil.

24/07/2008 - Ergens tussen Boekarest en Sofia

Eindelijk zaten we in de trein van Constanta naar Boekarest. Een traject van 225 km, waar de razendsnelle “rapido’s” van Roemenië maar liefst 5 uur over doen.
Tegenover mij kwam een walrus zitten. Hij was groot, dik en blauw. Zijn vrouw en dochter wisselden steeds van plek af naast hem. Ze hadden 6 gereserveerde plaatsen. Vast omdat, zei S. gniffelend, hij niet wist hoeveel plek hij zou nodig hebben. De man had zijn gezin goed onder de duim. Twee keer kwam zijn kleine vrouwtje, die een ragebol met een lange mat op haar hoofd had, haar lieftallige man een enorme hoeveelheid voedsel brengen. Hij at niet, hij vrat. Na iedere verorberde kippenpoot likte zijn dikke, slobberige tong zijn gulzige vingers af, terwijl zijn varkensoogjes glinsterden van genot. Na zijn maaltijdje zakte hij onderuit en zuchtte tevreden. Hij sloot zijn ogen en produceerde een bevredigende, vette boer. Zo. Dat had hij weer binnen.