Het zijn de kleine dingen die het doen.

Ze zit zo intens gelukkig blind te wezen. Ze ruikt, proeft, hoort alles en nog meer. Haar ogen sluit ze, en ze zuigt alle energie naar zich toe. Hoe meer ze merkt, hoe groter haar glimlach. De jongen lacht trots naar haar en legt voorzichtig zijn hand op haar been. Dan sluit ook hij zijn ogen en probeert te voelen wat zij voelt. Maar de diepere lagen van de oppervlakkige personages in de drukke trein zijn alleen voor haar. De bewegingen fluisteren slechts de blinde toe. Haar onzichtbare geluk, ongrijpbaar voor zijn zintuigen. Hij opent zijn ogen weer en kijkt licht afgunstig, maar verliefd, naar zijn prachtige vriendin. Langzaam strijkt hij met zijn vinger over haar wang. Dan laat hij haar met rust. Hij gunt haar haar moment.
Maar hij laat haar nooit alleen.