Dan wordt het nacht.

Het is een doodstille droomwereld, waarin niets is wat het zou zijn. Het doffe geluid van het niet-leven, het scherpe gesneer van de stilte. In de jongte van haar leven dacht ze dat het een utopie was, maar rozen prikken wel vaker. Verslagen door haar fantasie kan ze niet anders dan toegeven. Ze ziet het laatste zand in de loper zich opstapelen. Haar muffe lauwerkrans met verrotte bladeren, de uil die verstopt het zwarte roept en de slang die sissend wakker wordt. Ze weet dat het komen gaat en zijgt in haar wit gewaad neer op haar bloemenbed. Nog één keer zucht ze, nog één keer sluit ze haar ogen en dan. Dan wordt het nacht.