Eindelijk zaten we in de trein van Constanta naar Boekarest. Een traject van 225 km, waar de razendsnelle “rapido’s” van Roemenië maar liefst 5 uur over doen.
Tegenover mij kwam een walrus zitten. Hij was groot, dik en blauw. Zijn vrouw en dochter wisselden steeds van plek af naast hem. Ze hadden 6 gereserveerde plaatsen. Vast omdat, zei S. gniffelend, hij niet wist hoeveel plek hij zou nodig hebben. De man had zijn gezin goed onder de duim. Twee keer kwam zijn kleine vrouwtje, die een ragebol met een lange mat op haar hoofd had, haar lieftallige man een enorme hoeveelheid voedsel brengen. Hij at niet, hij vrat. Na iedere verorberde kippenpoot likte zijn dikke, slobberige tong zijn gulzige vingers af, terwijl zijn varkensoogjes glinsterden van genot. Na zijn maaltijdje zakte hij onderuit en zuchtte tevreden. Hij sloot zijn ogen en produceerde een bevredigende, vette boer. Zo. Dat had hij weer binnen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten