De blinkende tegeltjes weerkaatsten rinkelend bestek. Obers schoten heen en weer tussen de tafels en droegen dienbladen als was het niets. Alle stoelen waren bezet. Zakenpartners dronken café macchiato, een schoenpoetser liet hun lakschoenen weer stralen. In de hoek voltrok zich een familiediner. Kinderen stalen eten van elkaars bord, vader haalde zijn sterkste verhalen boven en opa keek vanaf het hoofd van de tafel vredig en trots naar zijn kroost. Dan had je nog de stellen die elkaar niet veel meer te zeggen hadden en van hun jus d'orange (met wodka?) nipten. En de vriendinnen van in de 30 die even van thuis konden vluchten om elkaar de laatste roddels in 't oor te fluisteren. Het was een grote wereld in het klein. Wij waren de toeristen, die "stiekem" iedereen bekeken en een veilige sandwich bestelden in plaats van bonen. Het waren goede sandwiches en we dronken snel het gratis mineraalwater op vóór het ijsklontje smolt. Ik was het meisje dat de grote wereld wilde vangen. Ik wilde de grote wereld in het klein maken.
Ik wil schrijven.
(Doe dat dan.)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
hee ik was je blog kwijt
BeantwoordenVerwijderenfijn dat ik hem weer heb want je schrijft zo mooi
deze vind ik mooi "Obers schoten heen en weer tussen de tafels en droegen dienbladen als was het niets."
hoe en wat schrijf je nog meer alsin wat doe je er dagelijks mee